donderdag 25 oktober 2018

Jean Groenen

Profiles




vrijdag 23 februari 2018

ANTWERP IS HAPPENING!


dinsdag 21 november 2017

Taptoe, Celbeton, Drieghe, Raaklijn, Contramine, ...


dinsdag 3 oktober 2017

MARC VANDERLEENEN
The Ellipsis



Marc Vanderleenen of waarom het onaffe en ongeduide interessanter is

Voor zijn tentoonstelling bij S & S Galerie focuste Marc Vanderleenen (1952) zich een zomer lang op onooglijke  schetsjes die hij snel maakte van modellen tijdens de schilder- en tekenklas  op het RHoK in Etterbeek, waar hij doceert. Niet dat de vingeroefeningen als leidraad dienden, ten hoogste als prikkel.  

Schilderen is voor Vanderleen geen strategische onderneming. Hij behoort noch tot de conceptuele schilders die eens ze het intellectuele beeld gevonden hebben aan de uitwerking kunnen beginnen. Evenmin schaart hij zich in het kamp van de estheten die een oeuvre opbouwen volgens vooraf ontwikkelde vormideeën.

Hoe Vanderleenen dan wel te werk gaat? Wanneer hij aan een doek begint, meestal bescheiden van formaat passend bij zijn karakter, is de eindmeet nergens in zicht. In vage houtskooltrekken geeft hij enkele contouren aan, in dit geval dus geïnspireerd op schetsoefeningen van modellen. Meteen de start voor een onbestemde trip in vooral groen en blauw, in een mistgordijn van voor- en achtergrond.  De pose, want een afgewerkte figuur wordt het nooit, groeit vanuit een grondlaag, vaak roze of soms oker. Tegelijk ontwikkelt de achtergrond zich eigenhandig. Als Marc Vanderleenen strop zit, schildert hij wolken, of bomen.  De meeste schilderijen eindigen als ‘figures in a landscape’, zonder dat de persoon of het landschap zich prijsgeven. 
Al schilderend doemen mogelijkheden op. De verf geeft de richting aan. Een neus valt groot uit en doet plots denken aan ‘The ellipsis’ van Magritte, een boertig schilderij met een neus als een geweerloop. Uit een andere aanzet maakt een vooroverbuigende gedaante zich los, verloren gelopen uit een groep baders van Cézanne. Soms blijkt de associatie (nooit citaat) pas veel later, zoals een ineen gegroeide hand en wolk, waar ook Philip Guston eens op stuitte.
“Een doek is altijd interessanter als het onaf en ongeduid blijft”, houdt Vanderleenen al 25 jaar consequent aan. Nooit uitgewerkte versieringen of gedachten, enkel schilderen wat mogelijk is.
Frank Heirman






Zeefdruk "The Ellipsis" (20 ex., 80 euro)


Publicatie "The Ellipsis"

Publicatie "The Ellipsis"

zondag 14 mei 2017

MEMBERS ONLY / Wouter Feyaerts


Members Only,
Select gezelschap, private club van zwervers. Hier heersen andere codes en andere normen. Er is geen plaats voor compromis. Haal diep adem en stap naar binnen. Misschien raakt de code ontrafeld, ontstaat er een gesprek. Wie al één van hen is - schaamteloos radicaal, onbeleefd en teder, mateloos fragiel, autonoom en verbonden met alles - komt eindelijk thuis.  Wees gewaarschuwd, u hebt niets te verliezen. Wees bovenal alert. Wees welkom.
W.F. mei 2017

vrijdag 20 januari 2017

REVOLVER

REVOLVER

(een periodiek rondom de werkelijkheid)


Het beeld van concept en minimal art als hoofdstroming in de plastische kunst van de jaren zeventig is vooral een dictaat van toonaangevende curatoren, galeriehouders en critici. In de brede onderstroom klonk juist een terugkeer naar de werkelijkheid door. Het is die beweging, die vandaag duidelijker boven water komt.

Het Vlaamse tijdschrift dat op de meest originele manier die onderstroom van realisme verdedigde was Revolver, dat Gerd Segers in 1968 opstartte. Het blad zat met zijn verwijzing naar ‘revolutie’ en ‘omkering’ in de titel nog stevig in de sixties verankerd. Ook het beroemde Beatles-album dat in de zomer van 1966 uitkwam, draaide op de achtergrond mee.

Vanaf 1970 hield Revolver echter op om een gangbaar tijdschrift voor poëzie te zijn en werd een open publicatie waarin kunst een evenwaardige plek zou krijgen.
In 14 van de 33 uitgaven die Revolver tussen 1970 en 1980 aan zijn leden aanbood, vormde niet poëzie, maar de plastische kunst het uitgangspunt. Het zijn vooral die edities die met jaren gezochte collectors items werden.

Revolver had met zijn kunstenaarsedities noch een commerciële noch een avant-gardistische bijbedoeling. Ze pasten als gegoten bij het streefdoel om kunst een plaats te geven in het alledaagse leven. De multiple kon kunst weghalen uit de exclusieve context van musea en galeries en gaf poëzie een speelser verspreidingskanaal dan de klassieke boekvorm.

Frank Heirman 
(uit: de tentoonstellingscatalogus ‘Met Revolver op zak door de seventies’)


donderdag 15 september 2016

Ian Hamilton Finlay / Henri Chopin / Leon Van Essche